Mijn verhaal (deel 2) - de operatie

De dag van de operatie werd ik 's morgens vroeg gewekt door de zuster. Ik kreeg een kalmerend middel toegediend. Ik werd hier best wel suf van. Ik heb de weg van mijn kamer naar de operatiekamer niet meer bewust meegemaakt, laat staan de prikken van de anesthesist.

De operatie heeft in totaal ongeveer 7 en een half uur geduurd. De artsen (o.a Dr. Veldhuizen) hebben twee metalen staafjes langs mijn wervelkolom gebracht en deze vastgemaakt met een aantal schroefjes. Ook hebben ze een stukje kraakbeen uit mijn bil gehaald, en dit langs de staafjes gedaan. Kraakbeen zorgt er namelijk voor dat alles mooi vastgroeid.

Een half uur na de operatie werd ik versuft wakker op de Intensive Care. Ik voelde me raar, wist niet waar ik was. Ik dacht dat het nacht was. Het eerste wat ik aan de zuster vroeg was wanneer ik eten kreeg. Het voelde alsof ik reuze honger had. Ik was nog maar net wakker en toen stonden mijn ouders alweer naast mijn bed. Ik had dorst, maar mocht niet drinken. Ik kreeg een nat washandje die af en toe op mijn mond gelegd werd, zodat mijn mond een beetje vochtig bleef. Mijn ouders schrokken best wel van de vele slangetjes in en rondom mijn bed. Ik bracht de nacht door op de Intensive Care.

De volgende morgen was ik weer aardig bij kennis. Een aantal slangetjes mochten weer los en in de loop van de morgen mocht ik naar mijn eigen kamer. Ik voelde me nog erg misselijk, duizeligheid en had veel pijn. Gelukkig had ik een morfinepomp waar ik op kon drukken als ik veel pijn had. De eerste paar dagen kon ik niks eten, omdat me helemaal niet lekker voelde, veel pijn en misselijk.

Na 4 a 5 dagen werd het allemaal een stukje beter. Langzamerhand ging ik weer wat eten. Af en toe een stukje appel of wat appelsap. Ik had minder pijn en voelde me dus stukken beter. Ik baalde er alleen enorm van dat ik nog steeds plat moest blijven liggen. En het feit dat ik moest plassen op een po, vond ik ook niet echt geweldig!

Vanaf de 5de dag mocht ik voor het eerst weer een beetje rechtop zitten in mijn bed. Dit deed nog erg veel pijn. Mijn rug voelde heel zwaar. Net of ze me hadden volgestort met zware stenen ofzo. De 6de dag ging het al ietsje beter. Ik kon steeds langer en verder rechtop zitten. De 7de dag was de dag dat ik voor het eerst van mijn bed mocht. Het gevoel dat je dan weer kan staan, is echt heel eng. Je valt gewoon bijna om en je weet niet meer hoe je moet lopen. Ik moest dus weer leren lopen. Ook mocht ik weer naar de wc, dat was een hele opluchting!

De 8ste en 9de dag ben ik wat vaker uit mijn bed geweest om af en toe een stukje te lopen. Ook mocht in eindelijk even van de afdeling af. Een ander meisje op de afdeling (lopend patiënt) nam me mee in een rolstoel en toen hebben we een ritje gemaakt door het ziekenhuis! Dat zal ik nooit meer vergeten. Wat vond ik het mooi om even van die afdeling af te zijn!

De 10de dag kwam een arts langs. Als ik een trap op en neer kon lopen, mocht ik naar huis. Dat lukte, en even later nam ik afscheid van alle zusters, medewerkers etc. Ik kon nog niet naar de auto lopen (dit was te ver). Dus werd ik in een rolstoel gezet…… op naar de auto! In de auto gaan zitten was heel moeilijk! Ik was echt zo stijf.Terug