Mijn verhaal (deel 1) - vooraf

De scoliose is bij mij ontdekt toen ik 12 jaar was. Ik zat toen in groep 8 van de basisschool. Tijdens een gymles merkte een meisje uit mijn klas op dat ik nogal een grote bobbel op mijn rug had. Ik had het zelf ook wel al gevoeld, maar dacht er niet echt bij na. Toen ik thuis kwam van school, liet ik het meteen aan mijn ouders zien. We hebben nog diezelfde dag de huisarts gebeld.

De volgende dag kon ik bij de huisarts terecht. Zij vertrouwde het niet en verwees me door naar het ziekenhuis, om röntgenfoto's te laten maken. Daaruit was direct duidelijk te zien dat ik een vergroeiing van de wervelkolom, oftewel scoliose, had. De huisarts maakte vervolgens voor mij een afspraak met een orthopedisch chirurg, Dr. Veldhuizen. (Academisch Ziekenhuis Groningen)

Bij het bezoek aan de orthopedisch chirurg, merkte hij meteen op dat het een forse vergroeiing was en dat ik een corset/brace moest laten aanmeten. Ik baalde natuurlijk best wel, want wie wil nou in zo'n "harnas" rondlopen? Maar ja, ik besefte dat het wel moest!

Nadat ik mijn eerste brace een paar maanden had, moest ik weer voor controle naar het ziekenhuis. Eerst röntgenfoto's en vervolgens weer bij Dr. Veldhuizen langs. Die constateerde dat de vergroeiing toch had doorgezet, ondanks het 23 uur per dag dragen van de brace. Ik moest dus een nieuwe brace laten aanmeten. Dus weer in het gips…. op naar een nieuwe brace! Na een paar maanden mocht ik weer langs het ziekenhuis voor röntgenfoto's en een bezoek aan Dr. Veldhuizen. Weer was ik verder vergroeid. In totaal heb ik 5 a 6 keer een nieuwe brace gehad. Op het laatst was het gewoon om de vergroeiing zo min mogelijk verder te laten vergroeien.

Dr. Veldhuizen vond me, met mijn 13 jaar, nog te jong om te opereren. Bovendien zat ik middenin de groeispurt, dus was het beter nog even te wachten. Op mijn 14de kwam dan eindelijk het verlossende woord: Ik mocht geopereerd worden! De tijd tussen dat het bekend was dat ik geopereerd zou worden en de operatie, heb ik mijn brace niet meer gedragen. Het had eigenlijk nog weinig invloed. Ook met de brace vergroeide mijn wervelkolom steeds verder.

Eerst schrok ik natuurlijk heel erg. Vragen als "Wat zou er precies gebeuren?" "Wat als het fout zou gaan?" "Blijf ik eeuwig een stijve plank?" gingen door me heen. Uiteindelijk was ik toch ook wel heel blij dat ik geopereerd zou worden! De hele dag in een brace lopen was ook niet niks. Bovendien kreeg ik hierdoor veel huiduitslag etc. Ook kon ik haast niet meer zonder brace. Als ik hem afdeed, kreeg ik meteen weer last van mijn rug.

Na ongeveer een half jaar op de wachtlijst te hebben gestaan, werd bekend dat ik op 13 mei 1997 geopereerd zou worden. Wonder boven wonder had ik de week ervoor vakantie, zodat ik me die week nog lekker heb uitgeleefd. Ik wist immers dat ik na de operatie een hele tijd niks zou kunnen doen. Terug